Zakres farbowania lin indygo

1. Najpierw przygotowuje się przędzę (na osnowie kłębkowej w przypadku barwienia linowego, na osnowie bezpośredniej w przypadku barwienia rozcinającego) i rozpoczyna się od ramy nośnej.
2. Komory wstępnej obróbki przygotowują przędzę (poprzez czyszczenie i zwilżanie) do barwienia.
3. Farbiarki służą do barwienia przędzy indygo (lub innym rodzajem barwnika, np. siarką).
4. Indygo jest redukowane (w przeciwieństwie do utleniania) i rozpuszczane w kąpieli barwiącej w postaci leukoindygo w środowisku alkalicznym, przy czym czynnikiem redukującym jest hydrosulfit.
5. Leukoindygo wiąże się z przędzą w kąpieli barwiącej, a następnie zostaje zetknięte z tlenem na ramce napowietrzającej. Leukoindygo reaguje z tlenem (utlenianie) i zmienia kolor na niebieski.
6. Wielokrotne zanurzanie i napowietrzanie pozwala indygo stopniowo nabrać ciemniejszego odcienia.
7. Po praniu komory usuwają nadmiar środków chemicznych z przędzy. Na tym etapie można również zastosować dodatkowe środki chemiczne w innym celu.
8. Barwiona przędza (w formie lin) będzie musiała zostać poddana procesowi ponownego nawijania (na maszynach do ponownego nawijania, znanych również jako LCB / Long Chain Beamer), aby rozerwać linę i nawinąć ją na belki osnowy w celu nadania im odpowiedniej grubości przed rozpoczęciem tkania. W przypadku dzianiny denimowej, nawijanie stożkowe wykonuje się po ponownym nawijaniu, aby przygotować stożki do dziania okrężnego.
9. Farbowanie lin jest na ogół lepsze pod względem efektu barwienia (trwałość koloru, lepsze wchłanianie indygo, równomierność odcienia itp.).
10. Barwienie metodą linową można stosować także do przędz dziewiarskich, natomiast barwienie metodą slasher nie jest możliwe (bez większych modyfikacji).
11. Farbowanie lin wymaga większych nakładów początkowych oraz dodatkowych maszyn (LCB, kalibrowanie) i przestrzeni.
12. Zdolność produkcyjna: około 60000 metrów przędzy w 24-linowej maszynie barwiącej, około 90000 metrów przędzy w 36-linowej maszynie barwiącej